Γιώργος Μάλλιος : «Αν ξαναγεννιόμουν θα έκανα το ίδιο - Πυγμαχία και Κικμπόξινγκ, η ζωή μου όλη!»

Το ελληνικό ‘VICE’ στις 29 Ιανουαρίου 2016 δημοσίευσε μια εξαιρετική συνέντευξη του ‘Δασκάλου των Δασκάλων’ Γιώργο Μάλλιου.

Σε κείμενο του Παύλου Τουμπέκη και φωτογραφίες του Πάνου Κέφαλου αναδημοσιεύουμε σήμερα στο ufight.gr μερικά από τα σημαντικότερα αποσπάσματα αυτής της συνέντευξης με αφορμή την απώλεια του σπουδαίου Γιώργου Μάλλιου.

Για να τον γνωρίσετε οι νεότεροι και να θυμηθείτε οι παλαιότεροι...

Ο δάσκαλος Γιώργος Μάλλιος ξεκίνησε την πυγμαχία όταν ήταν 13 χρονών. Τότε ήταν που άφησε το Μαυρομμάτι Καρδίτσας, από όπου κατάγεται, επειδή ο πατέρας του που ήταν δάσκαλος πήρε μετάθεση για την Αθήνα.

Γιώργος Μαλλιος : «'Ηρθαμε στο Μπραχάμι. Ήθελα να ασχοληθώ με κάτι δυναμικό, μιας και μικρός τσακωνόμουν συνέχεια.Ξεκίνησα την πυγμαχία στον Εθνικό Αθηνών και, παρόλο που ο πατέρας μου δεν ήθελε να ασχοληθώ με αυτό το πράγμα - με τιμωρούσε κάθε φορά που με έβλεπε πρησμένο ή μελανιασμένο, όταν βγήκα πρωταθλητής στη Β' κατηγορία πυγμαχίας και το έγραψαν στην εφημερίδα, τότε το έδειχνε στους φίλους του και καμάρωνε».

VICE: Το kickboxing πώς προέκυψε στη ζωή σου δάσκαλε, αφού ξεκίνησες από την πυγμαχία;

Γιώργος Μάλλιος:Λίγο μετά την πυγμαχία, ξεκίνησα ένα είδος καράτε, το τανκ σου ντο, στην αμερικανική βάση στο Καλαμάκι. Κάποια στιγμή, λοιπόν, όταν ήρθα στους Αμπελόκηπους -έμενα στον Λυκαβηττό- είδα κάποια παιδιά με κάτι μπλούζες που έγραφαν τανκ σου ντο. Είχα ήδη μαύρη ζώνη στο τανκ σου ντο και τους ρώτησα πού έκαναν προπόνηση. «Αμαλιάδος 17», είπαν. Ήρθα λοιπόν στον χώρο όπου βρισκόμαστε τώρα και γνώρισα τον δάσκαλό τους, τον Νίκο Αποστολόπουλο, με τον οποίο γίναμε πολύ καλοί φίλοι κιόλας. Κάποια μέρα, τον Δεκέμβρη του 1976, μου πρότεινε να πάμε μια εκδρομή για ένα Σαββατοκύριακο και να επισκεφθούμε την κοπέλα του. Δεν πήγα. Τη Δευτέρα που ήρθα στη σχολή για μάθημα, βρήκα πέντε άτομα απ' έξω και μια κοπέλα να κλαίει. «Ο δάσκαλος σκοτώθηκε», είπε. «Έπεσε με το αυτοκίνητο στη θάλασσα». Να μη στα πολυλογώ, κράτησα εγώ τη σχολή.

Σχεδόν έναν χρόνο μετά, διάβασα σε μια εφημερίδα για έναν Ελληνοκαναδό Κωνσταντίνο Λιακόπουλο, ο οποίος έκανε kickboxing. Δεν ήξερα τι είναι αυτό το πράγμα και τον πήρα τηλέφωνο. Κάπως έτσι έμαθα για το kickboxing, το οποίο τότε παιζόταν μόνο από τη μέση και πάνω (full contact).

Συνεργάστηκα με τον Κ. Λιακόπουλο, διοργανώσαμε τους πρώτους αγώνες και έτσι διαδόθηκε το άθλημα σιγά-σιγά. Αργότερα δημιούργησα την ΠΕΚ (Πανελλήνια Ένωση Kickboxing) -σημερινή ΠΟΚ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Kickboxing)- αλλά όταν μπήκε το οικονομικό κομμάτι στη μέση δεν συνέχισα. Αυτό που κάνω είναι η ζωή μου όλη. Αν το έκανα για τα χρήματα θα είχα δισεκατομμύρια. Έχω τα βασικά όμως και είμαι καλά.

Μπροστά σε αυτό που κάνω δεν βάζω τα λεφτά. Όλη μου η πληρωμή είναι ο σεβασμός που βλέπω προς το όνομά μου. Να πηγαίνω την Κυριακή στο Μοναστηράκι και να μου ζητάνε να βγάλουμε μια φωτογραφία. Αυτή είναι η πληρωμή μου και δεν το αλλάζω με κανένα οικονομικό όφελος.

VICE : Η καλή σου κίνηση, ως αθλητής, ποια ήταν;

Γιώργος Μάλλιος :Μου άρεσε να «κοροϊδεύω» τον αντίπαλο, να κάνω αποφυγές και να παίρνω απλά τα σημεία. Δεν ήμουν παίκτης του νοκ-άουτ. «Το box είναι σκάκι, είναι τέχνη», έλεγε ο προπονητής μου στην πυγμαχία κάποτε, ο Giovanni. To θέμα είναι να κερδίζεις χωρίς να ματώνεις. Δεν είναι μόνο μάχη το ρινγκ. Μάχη κάνουν τα κριάρια.

VICE : Πλέον, έχεις σταματήσει να βρίσκεσαι στη γωνία του ρινγκ όταν παίζουν οι αθλητές της σχολής σου. Βλέπω τον γιο σου, τον Γρηγόρη, στο πόστο σου.

Γιώργος Μάλλιος :Ευτύχησα να βγάλω έναν γιο, ακριβώς όπως τον ονειρευόμουν. Θα σου πω άλλη μια ιστορία για αυτό. Όταν η γυναίκα μου ήταν έγκυος, στον ένατο μήνα, πήγα να παρακολουθήσω κάτι αγώνες πυγμαχίας. Εκεί, έκανα τον σταυρό μου και είπα «Παναγία μου, κάνε να είναι αγόρι» -δεν ξέραμε νωρίτερα το φύλο τότε- «και να τον δω να παίζει έναν τελικό box».

Έτσι κι έγινε. Είδα τον Γρηγόρη σε τελικό πανελλήνιου πρωταθλήματος πυγμαχίας Α' κατηγορίας, στην εθνική ομάδα και τώρα είναι ένας από τους καλύτερους προπονητές που υπάρχουν. Είναι αυτός στη γωνία τώρα κι έχει τους αθλητές του. Άλλωστε, δεν με πολυ-θέλει στη γωνία, επειδή παρασύρομαι και φωνάζω.

VICE : Έχεις βγάλει πολλούς πρωταθλητές, ανάμεσα στους οποίους κι ο Μιχάλης Ζαμπίδης. Τι έχεις να θυμάσαι από τον Μιχάλη; Ήταν αυτή η μεγαλύτερη επιτυχία σου ως προπονητής;

Γιώργος Μάλλιος :Με τον Ζαμπίδη φτάσαμε στην κορυφή του κόσμου και σε αυτόν οφείλεται το ότι έγινε γνωστό το kickboxing στην Ελλάδα, άσχετα αν χαλαστήκαμε στην πορεία επειδή δεν τα βρήκαμε σε κάποια πράγματα. Φθάσαμε να παίξουμε μαζί στο Τόκιο, στη «Μέκκα» του Κ-1, ένα όνειρο για κάθε αθλητή και προπονητή.

Η μεγαλύτερη επιτυχία μου όμως είναι ο Alin Panaite και την ιστορία του, που θα σου πω τώρα, δεν την ξέρει σχεδόν κανένας. Το '84, λοιπόν, θυμάμαι έριχνε χιόνι στην Αθήνα και έξω από τη σχολή περίμενε ένας Ρουμάνος που φορούσε σαγιονάρες. Τον είχε βρει κάποιος στην Ομόνοια να τριγυρνάει, κρατώντας ένα χαρτί που έγραφε το όνομά μου και τη διεύθυνση της σχολής μου. Τον έβαλα εδώ να κοιμηθεί, του βρήκα δουλειά και, για να μη στα πολυλογώ, αυτή τη στιγμή έχει γυμναστήρια στη Ρουμανία, με παγκόσμιους πρωταθλητές, στα οποία το όνομα Mallios και η ελληνική σημαία έχουν περίοπτη θέση. Αυτόν τον άνθρωπο τον έχω σαν γιο μου.

VICE : Τι άλλο θυμάσαι από τους χιλιάδες μαθητές που πέρασαν κατά καιρούς από εδώ και έγιναν πρωταθλητές και δάσκαλοι;

Γιώργος Μάλλιος :Έχω να θυμάμαι χιλιάδες σημερινούς δασκάλους που γαλουχήθηκαν εδώ, αλλά αυτοί που εκτιμώ μετρώνται στα δάχτυλα των δύο χεριών. Δυστυχώς δεν υπάρχει ταπεινότητα. Ξέρεις, δεν είμαστε τίποτα το σπουδαίο για να το παίζουμε αρχιδάσκαλοι. Ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτάει τον άλλον αφ' υψηλού, μόνο αν είναι να του δώσει το χέρι του επειδή έχει πέσει κάτω. Δεν παραπονιέμαι όμως. Νιώθω τόσο γεμάτος. Παρόλο που δεν έχω λεφτά στην άκρη ή περιουσία, δεν υπάρχει κάτι ζηλεύω, για το οποίο να πω «αχ, δεν το έκανα».

VICE : Τι σου δίνει δύναμη; Πιστεύεις στον Θεό;

Γιώργος Μάλλιος :Πιστεύω στη διδασκαλία του ανθρώπου Χριστού, του Ιησού, δηλαδή στην καλοσύνη - όχι στην εκκλησία. Οι εκκλησίες έχουν αλλάξει. Πήγα κάποτε σε ένα μοναστήρι και είδα δίπλα στις λαμπάδες να λέει πέντε ευρώ. Τι είναι αυτά; Ο χριστιανισμός λέει να μην κάνεις κακό, να είσαι σωστός στην καθημερινότητά σου. Αυτό προσπαθώ να περάσω και στους μαθητές μου. Εδώ μέσα δεν παίζουμε μόνο ξύλο. Εδώ μέσα τη λέξη «μαλάκας» δεν τη λέει κανείς. Προσπαθώ να βγάλω πρώτα ανθρώπους και μετά πρωταθλητές.

Ξέρεις, δεν είμαστε τίποτα το σπουδαίο για να το παίζουμε αρχιδάσκαλοι. Ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτάει τον άλλον αφ' υψηλού, μόνο αν είναι να του δώσει το χέρι του επειδή έχει πέσει κάτω.

Μπορείτε να διαβάσετε όλη την συνέντευξη κάνοντας κλικ εδώ...

πηγή : vice.com/gr