Τρεις δεκαετίες μετά τα αιματηρά γεγονότα της Δερύνειας και τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ καιτου Σολωμού Σολωμού, ο Ερχάν Αρικλί επανέρχεται με νέα προκλητική τοποθέτηση για το ζήτημα τηςσημαίας, επιχειρώντας να δώσει τη δική του εκδοχή για όσα διαδραματίστηκαν το 1996.
Ο ίδιος, ο οποίοςκαταζητείται από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ,παρουσιάζει την απόπειρα υποστολής της σημαίας του ψευδοκράτους ως θέμα «τιμής, αξιοπρέπειας καιυπόληψης», μεταφέροντας τη συζήτηση σε ένα έντονα φορτισμένο πολιτικό επίπεδο.
Η νέα παρέμβασή του έρχεται με φόντο τη συμπλήρωση 30 ετών από τον «μαύρο Αύγουστο» του 1996,όταν η Δερύνεια συγκλονίστηκε από τα επεισόδια που οδήγησαν στη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ και,λίγες ημέρες αργότερα, του Σολωμού Σολωμού. Δύο ονόματα που έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στησυλλογική μνήμη του κυπριακού Ελληνισμού και εξακολουθούν να συμβολίζουν τη βία, την ατιμωρησία καιτο ανεκπλήρωτο αίτημα για δικαίωση.
Με την ανάρτησή του, ο λεγόμενος υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών της τουρκοκυπριακήςδιοίκησης όχι μόνο προβάλλει τη δική του ερμηνεία για τα γεγονότα, αλλά επιτίθεται και σε όσουςαμφισβητούν τη συγκεκριμένη αφήγηση, χρησιμοποιώντας σκληρούς χαρακτηρισμούς και πολιτικέςαιχμές. Η δημόσια αυτή τοποθέτηση γίνεται σε μια περίοδο κατά την οποία η συζήτηση γύρω από τηνατιμωρησία των δραστών έχει αναζωπυρωθεί, υπενθυμίζοντας πως οι πληγές εκείνης της περιόδουπαραμένουν ανοιχτές.
- Ολόκληρη η ανάρτηση του Ερχάν Αρικλί
Η απόπειρα υποστολής της σημαίας στη Δερύνεια το 1996, δυστυχώς, παρουσιάζεται διαστρεβλωμένααπό ορισμένους. Υπάρχουν άνθρωποι που ρωτούν: «Άξιζε τον κόπο για ένα κομμάτι ύφασμα;»
Δεν καταλαβαίνουν. Και δεν πρόκειται να καταλάβουν. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν περάσει υπό τον έλεγχο της «ελληνοκυπριακής πέμπτης φάλαγγας» και κάνουν μαύρη προπαγάνδα, είτε δεν πιστεύουνστην ΤΔΒΚ και δεν εμπιστεύονται την Τουρκία, έχοντας υποστεί πνευματική αλλοίωση. Δεν θα καταλάβουν, αλλά ας το εξηγήσουμε για ακόμη μία φορά.
Άκου, παλικάρι μου!
Η σημαία αντιπροσωπεύει την κυριαρχία ενός έθνους.
Είναι το σύμβολο της ανεξαρτησίας, αυτή το «κομμάτι ύφασμα» που αποκαλείς.
Είναι η ταυτότητα του κράτους στη διεθνή σκηνή.
Φέρει τη μνήμη των πεσόντων και των προηγούμενων γενεών.
Αντιπροσωπεύει τις κοινές αξίες και την ιστορία ενός έθνους.
Για τον στρατιώτη στον πόλεμο, συμβολίζει συγκεκριμένα την πατρίδα για την οποία αγωνίζεται.
Ιδιαίτερα στην τουρκική ιστορία, η έννοια της σημαίας κατέχει πολύ σημαντική θέση. Στους Τούρκους, το λάβαρο και η σημαία συνδέονται από πολύ παλιά με την παράδοση του κράτους και του στρατού. Η αντίληψη «η σημαία να μην κατέβει, το λάβαρο να μην πέσει» δεν θεωρούνταν μόνο στρατιωτικό ζήτημα,α λλά και ζήτημα τιμής του κράτους και του στρατού.
Όταν ένας εχθρός κατεβάζει με τη βία τη σημαία μιας χώρας, αυτό δεν θεωρείται απλώς η αφαίρεση ενός κομματιού υφάσματος από έναν ιστό. Ιστορικά, το μήνυμα που συνήθως μεταφέρει είναι:
«Δεν αναγνωρίζω την κυριαρχία σου· στη θέση σου υπάρχει η δική μου κυριαρχία.»
Η υποστολή της σημαίας από ένα κάστρο, ένα στρατηγείο ή ένα κρατικό κτίριο γίνεται σύμβολο ήττας καιαπώλειας της κυριαρχίας.
Η βίαιη υποστολή της σημαίας από ένα κρατικό ίδρυμα ή από ένα σημείο στα σύνορα έχει ακόμημεγαλύτερη πολιτική και ψυχολογική βαρύτητα.
Τελικά, η σημαία για εμάς είναι τιμή, περηφάνια και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό και ο ποιητής λέει:
«Αυτοί χωρίς σημαία, αυτοί χωρίς σημαία.
Αν πέσει στο χώμα, η σημαία πονά.
Πώς να γνωρίζουν την αξία της,
οι άδοξοι, οι ξεριζωμένοι, οι χωρίς σημαία…»
Διαβάστε ακόμα :
