Τα ιρανικά drones τύπου Shahed, που έγιναν ευρύτερα γνωστά και μέσα από τον πόλεμο στην Ουκρανία, επιστρέφουν δυναμικά στο προσκήνιο της νέας κρίσης στη Μέση Ανατολή, επιβεβαιώνοντας ότι το “φθηνό” μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνο όταν χρησιμοποιείται μαζικά.
Αναλυτές σημειώνουν ότι ακόμη κι αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υποστηρίζουν πως έχουν πλήξει σημαντικά τμήματα του ιρανικού οπλοστασίου, η Τεχεράνη εξακολουθεί να διαθέτει ένα εργαλείο που επιβαρύνει σοβαρά την αεράμυνα των αντιπάλων της: τα σμήνη από one-way attack drones.
Ο λόγος που τα Shahed προκαλούν πονοκέφαλο δεν είναι ότι αποτελούν τεχνολογικό “θαύμα”, αλλά ότι είναι χαμηλού κόστους και μπορούν να παράγονται/εκτοξεύονται σε μεγάλους αριθμούς. Σε αναλύσεις για το πεδίο της Ουκρανίας, το Shahed-136 έχει εκτιμηθεί ότι μπορεί να κοστίζει $100.000 ή λιγότερο, ενώ άλλες μελέτες τοποθετούν το κόστος ακόμη χαμηλότερα (δεκάδες χιλιάδες δολάρια), κάτι που επιτρέπει μαζικές επιθέσεις φθοράς.
Το κρίσιμο σημείο είναι η οικονομική ασυμμετρία στην άμυνα: για να καταρριφθεί ένα σχετικά φθηνό drone, πολλές φορές απαιτούνται ακριβά βλήματα αναχαίτισης ή πολύτιμοι πόροι αεράμυνας. Σε ευρωπαϊκές αναλύσεις για την “οικονομία του πολέμου”, αναφέρεται ότι μια Shahed μπορεί να κοστίζει περίπου $20.000–$50.000, ενώ οι αναχαιτιστές τύπου Patriot ή THAAD μπορεί να κοστίζουν από εκατομμύρια έως και δεκάδες εκατομμύρια ανά βολή, δημιουργώντας ένα μοντέλο όπου ο αμυνόμενος “ματώνει” οικονομικά όσο ο επιτιθέμενος συνεχίζει να πιέζει.
dthdfchdrgf
Αυτό το φαινόμενο φάνηκε έντονα και στην Ουκρανία: ακόμη κι όταν οι άμυνες καταρρίπτουν μεγάλο ποσοστό drones, το συνεχές κύμα επιθέσεων αναγκάζει τις δυνάμεις αεράμυνας να ξοδεύουν πολύτιμα αποθέματα και να λειτουργούν σε μόνιμη πίεση. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα ρεπορτάζ αναφέρουν πως χώρες του Κόλπου αναζήτησαν ουκρανική τεχνογνωσία και φθηνότερες μεθόδους αντιμετώπισης των Shahed, ακριβώς επειδή η χρήση ακριβών πυραύλων για κάθε drone δεν “βγαίνει” μακροπρόθεσμα.
Με λίγα λόγια, τα Shahed είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ο σύγχρονος πόλεμος μετακινείται σε μια λογική μαζικής φθοράς με φθηνά μέσα: δεν χρειάζεται πάντα το πιο εξελιγμένο όπλο για να δημιουργήσεις στρατηγικό αποτέλεσμα, αρκεί να μπορείς να επιβάλλεις κόστος στον αντίπαλο με διάρκεια και όγκο. Και αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα που καλούνται να λύσουν όσοι αντιμετωπίζουν τα ιρανικά drone σμήνη σήμερα.
Διαβάστε ακόμα :
