Ο Prince Naseem Hamed κάθεται μπροστά από μια αφίσα της ταινίας Giant, που αφηγείται τη ζωή και την καριέρα του.
Τον ίδιο ενσαρκώνει ο Amir-El Masry, ενώ τον αείμνηστο προπονητή του Brendan Ingle υποδύεται ο Pierce Brosnan. Η ταινία φωτίζει το απίστευτο ταξίδι του Hamed από γιος μεταναστών από την Υεμένη, που μεγάλωσε πάνω από ένα μικρό κατάστημα στο Σέφιλντ, μέχρι τα φώτα του Λας Βέγκας, τα billboards της Times Square και, τελικά, την είσοδό του στο International Boxing Hall of Fame.
Σήμερα, ο Naz —όπως τον αποκαλούν— φοράει ένα μαύρο hoodie που γράφει «We bring the drama, baby». Και πράγματι, αυτό έκανε σε όλη του την καριέρα. Πέρασε από την πυγμαχία σαν πυροτέχνημα: εκρηκτικός, θεαματικός, προκλητικός. Για άλλους ήταν απόλαυση, για άλλους πρόκληση, για κάποιους ακόμα και αντιπαθής. Όλοι όμως τον έβλεπαν.
Σε μια εποχή χωρίς social media, ο Hamed ήταν το όνομα του πυγμάχου που έμπαινε σε κάθε σπίτι στη Βρετανία. Ως featherweight πέτυχε πράγματα που ελάχιστοι πυγμάχοι χαμηλών κατηγοριών έχουν καταφέρει. Με τις θεατρικές εισόδους, τις αλλαγές στάσης, τις ρουκέτες που εκτόξευε, τα άλματα πάνω από τα σχοινιά και τα καταστροφικά αριστερά του, ο Naz ήταν must-see τηλεόραση.
«Στόχος μου ήταν να αιχμαλωτίσω τη φαντασία του κόσμου», λέει σήμερα. «Και το έκανα. Δημιούργησα μόνος μου την ευκαιρία». Ο ίδιος συγκρίνει τη φιλοσοφία του με εκείνη του Tiger Woods (κορυφαίος παίκτης του γκολφ) : να μπαίνεις για να σπας ρεκόρ και να αποδεικνύεις ότι είσαι ο καλύτερος.
Η σχέση του με τον προπονητή του Brendan Ingle υπήρξε καθοριστική, αλλά και περίπλοκη. Γνωρίστηκαν όταν ο Naz ήταν μόλις 11 ετών και χώρισαν μετά την κατάκτηση της κορυφής. Η ταινία εστιάζει σε αυτή τη δυναμική, χωρίς τη δική του άμεση εμπλοκή, όμως ο Hamed αναγνωρίζει την αξία του καστ και πιστεύει ότι ο Brosnan αξίζει βραβεία για την ερμηνεία του.
Αγωνιστικά, ο Hamed δεν αμφέβαλε ποτέ για τον εαυτό του. Το αποκορύφωμα, όπως λέει, ήταν η μάχη στο Madison Square Garden με τον Kevin Kelley, μια βραδιά που τον καθιέρωσε και στην Αμερική. Παρά την κριτική του βρετανικού Τύπου —που συχνά έβλεπε αλαζονεία στο πρόσωπό του, εκεί που άλλοι έβλεπαν λάμψη— ο Naz δεν μετάνιωσε ποτέ.
Η μοναδική του ήττα ήρθε στα σημεία από τον Marco Antonio Barrera. Ο Hamed παραδέχεται ότι υποτίμησε τον αγώνα, βασίστηκε υπερβολικά στη δύναμη και ότι ο Μεξικανός κέρδισε δίκαια. Παρ’ όλα αυτά, δεν ένιωσε ποτέ «να πέφτει στα χαμηλά». Η πίστη του, όπως λέει, του έδωσε ισορροπία και γαλήνη.
Αποσύρθηκε μόλις στα 28 του, με ρεκόρ 36-1 (31 ΚΟ). Γιατί; «Δεν ήταν γραφτό», απαντά. «Είχα τρία παιδιά, μια οικογένεια, και ήμουν ευτυχισμένος. Δεν επέστρεψα για τα χρήματα, όπως κάνουν πολλοί».
Σήμερα δηλώνει πλήρης: «Είχα τις στιγμές μου. Δεν επιστρέφουν. Να είσαι ευγνώμων που σου δόθηκαν. Και, στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν το έκανε όπως εγώ».
Και πράγματι — κανείς δεν το έκανε όπως ο Naz.
Διαβάστε ακόμα :
