Σημασία και τρόπος ψυχολογικής αντιμετώπισης ενάντια στο μαχαίρι !

on . Posted in Ustrike-more

aaabbjid4h

aaaaaaaaaaaaaaaaaaabbbsrg34hhh6

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaabbnhu33339

Εχουν γραφτεί, αρκετά άρθρα για την άμυνα εναντίον του μαχαιριού, αλλά πολύ λιγότερα για την χρήση του, παρ΄όλο που είναι απολύτως απαραίτητο συστατικό στην άοπλη αντιμετώπισή του.

Γράφει ο Master Μιχάλης Κοσσυβάκης

Εκπαιδευτής ένοπλης και άοπλης μάχης, διεθνής εισηγητής

Πολλές, σε σχέση με το αντικείμενο, σχολές, έχουν εντάξει πλέον στη διδασκαλία τους, την άοπλη αντιμετώπιση του μαχαιριού, επιμένοντας δυστυχώς στην εκμάθηση τεχνικών και στην εκπαίδευση σεναρίων ενάντια σε επιθέσεις που είναι οικείες προς την τεχνοτροπία που ασκούν.

Με 42+ χρόνια εμπειρίας στις Πολεμικές Τέχνες και τα Μαχητικά σπορ, και με 23+ χρόνια εξειδικευμένης γνώσης στο μαχαίρι, πρεσβεύω την άποψη πως η Αυτοάμυνα (άοπλη ή ένοπλη) είναι κυρίως και πρωτίστως αρχές, ωστόσο το σημερινό άρθρο αφορά την ψυχολογική πτυχή της υπεράσπισης ενάντια στο μαχαίρι.

Ως Εκπαιδευτές Αυτοάμυνας, έχουμε μεγάλη ευθύνη έναντι των μαθητών μας, και οφείλουμε να τους παρέχουμε, στον μεγαλύτερο δυνατόν βαθμό, την απαραίτητη γνώση ώστε να μπορούν να προστατέψουν τον εαυτό τους, και τους συνανθρώπους τους.

Όταν ο μαθητής διδάσκεται τεχνικές και μόνο, αυτός ο τρόπος άσκησης είναι πολύ επικίνδυνος για τον ίδιο, ενάντια σε πραγματικό περιστατικό βίας.

Η διαχείριση του φόβου (ουδεμία σχέση έχει με τα λεγόμενα stress drill), είναι ένας σημαντικός παράγοντας και δεν πρέπει να απουσιάζει από την εκπαίδευση.

Ο φόβος μπορεί να έχει θετική επίδραση στην επιβίωση από την εμπλοκή σε μια μάχη, αρκεί να μπορεί να είναι διαχειρίσιμος. Αν δεν συμβεί αυτό, προκαλεί άγχος και πανικό, με αποτέλεσμα να έχει αρνητικές συνέπειες. Ολοι καταλαβαίνουν ποιες είναι αυτές, ενάντια σε μαχαίρι.

Ο πιο κατάλληλος τρόπος για να υπερνικήσει αυτό τον φόβο ο μαθητής, είναι η εκπαίδευσή του, στην χρήση του όπλου.

Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, θα διαπιστώσουμε εύκολα, πως ο άνθρωπος έχει κληθεί να υπερασπίσει τον εαυτό του, ενάντια σε αιχμηρά αντικείμενα (αναφέρομαι στην λίθινη εποχή, περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια πριν, όταν οι άνθρωποι ξεκίνησαν να δημιουργούν τα εργαλεία του κυνηγιού τους από οψιανό και πυριτόλιθο) πολύ περισσότερο απ' ότι στα πυροβόλα όπλα, ωστόσο ο άνθρωπος παγώνει πιο πολύ στη θέαση του μαχαιριού, από του πυροβόλου όπλου.

Σύμφωνα με τα στατιστικά θνησιμότητας του FBI από ανθρώπους του νόμου που σκοτώθηκαν σε μια μάχη, μόνο το 10% πέθανε από πληγές πυροβόλου όπλου.

Αντίθετα, το 30% που δέχτηκε επίθεση από μαχαίρι, απεβίωσε από τα τραύματα.

Μπορεί αυτό το πάγωμα, να είναι συναισθηματικό, μπορεί και ενστικτώδες. Ο κυριότερος παράγοντας όμως που επηρεάζει την αντίδραση του ατόμου σε απειλή από μαχαίρι, είναι το γεγονός πως είναι ευρέως διαδεδομένη η ζημιά που μπορεί να προκαλέσει το αιχμηρό όπλο σε μια συμπλοκή.

Αν εξετάσουμε έναν ασκούμενο που ασχολείται σοβαρά με την εκπαίδευση στο μαχαίρι και στα πυροβόλα όπλα, θα διαπιστώσουμε πως η συσχέτισή του με το μαχαίρι εμπεριέχει πιο έντονη συναισθηματική αντίδραση και μεγαλύτερη αύξηση του καρδιακού του παλμού, από αυτή του πυροβόλου.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό, είναι η σχέση μεταξύ της απόστασης, αλλά και η ευκολία της επίθεσης από κάθε γωνία και θέση, που έχει το μαχαίρι.

15401201 1149809531776702 344683329 n66dfg

Το να εκπαιδεύσουμε τον μαθητή στην χρήση του μαχαιριού, δεν είναι απολύτως απαραίτητο μόνο από τεχνικής πλευράς, αλλά και από συναισθηματικής.

Επιστημονικές έρευνες των τελευταίων δεκαετιών έχουν καταστήσει σαφές, πως η οργάνωση του κυκλώματος του εγκεφάλου (αναφέρομαι στα νευρωνικά τόξα, δλδ τους σχηματισμούς δικτύων στον εγκέφαλο με συγκεκριμένη δομή και λειτουργία, που είναι στην ουσία οι λειτουργικές μονάδες για κάθε εγκεφαλική δραστηριότητα) αλλάζει συνεχώς ως συνάρτηση της εμπειρίας.

Ο εγκέφαλος όταν λαμβάνει νέες εμπειρίες (γνώση, ικανότητα που προέρχεται από την εκπαίδευση) δημιουργεί νέες νευρικές οδούς και τροποποιεί τις ήδη υπάρχουσες, ώστε να προσαρμοστούν στις νέες εμπειρίες, να αποτυπώσουν τις νέες πληροφορίες, και να δημιουργήσουν νέες αναμνήσεις.

Αυτό σημαίνει πως η νοοτροπία, είναι προσαρμοστική και άρα μπορεί να επηρεαστεί με την κατάλληλη εκπαίδευση.
Ετσι ένας από τους στόχους μας, είναι το να αλλάξουμε ή να διαμορφώσουμε κατάλληλα την νοοτροπία του κάθε μαθητή, μέσω της σωστής εκπαίδευσης, παρέχοντάς τους ουσιαστική γνώση τόσο στη χρήση του μαχαιριού όσο και στην αντιμετώπισή του, ώστε να μειωθεί το συναίσθημα του φόβου ενάντια στο συγκεκριμένο όπλο.

Αρχικά εξηγούμε στον μαθητή, πως είναι φυσιολογικός ο φόβος που γεννά η απειλή με μαχαίρι. Το να προσπαθήσει να αποφύγει με κάθε μέσον την εμπλοκή, δεν είναι πράξη δειλίας αλλά εξυπνάδας. Αν όμως αυτό είναι αδύνατον, τα συναισθήματα που προκαλούνται παίζουν καταλυτικό ρόλο στον καθορισμό των ενέργειών του. Ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα για την ανάληψη δράσης και την αντιμετώπιση ενός προβλήματος είναι η αίσθηση της αυτο-αποτελεσματικότητας. Την πίστη δλδ, ενός ατόμου στην ικανότητά του να πετύχει σε συγκεκριμένες καταστάσεις ή να ολοκληρώσει επιτυχώς μια εργασία.

Ετσι, ένας από τους γρηγορότερους τρόπους να επηρεάσουμε την αλλαγή ή την διαμόρφωση της νοοτροπίας του μαθητή, είναι η βελτίωση της αυτό-αποτελεσματικότητάς του.

Ας μην γελιόμαστε. Οι περισσότεροι προχωρημένοι μαθητές, αλλά και εκπαιδευτές των πολεμικών τεχνών, δεν πιστεύουν πως η γνώση που κατέχουν είναι επαρκής για άοπλη αντιμετώπιση επίθεσης με μαχαίρι. Όταν δεν υπάρχει πίστη της επαρκούς λύσης, ο εγκέφαλος δημιουργεί αρνητική νοοτροπία και άρα αδύναμη αποφασιστικότητα. Ετσι ο φυσιολογικός φόβος μπορεί να μετατραπεί γρήγορα σε πανικό.

Αντίθετα, αν η γνώση της χρήσης του μαχαιριού είναι εκτεταμένη, η νοοτροπία που δημιουργείται είναι θετική και άρα δυναμική και ισχυρή αποφασιστικότητα.

ΠΡΟΣΟΧΗ. Η ψευδαίσθηση που δημιουργούν συστήματα – τεχνοτροπίες, αλλά και εκπαιδευτές, που πρεσβεύουν την δήθεν ανίκητη υπεροχή έναντι κάθε επίθεσης, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να παροχετευτεί στον μαθητή!
Πρέπει να κατανοηθεί σε μεγάλο βαθμό, πως ο εγκέφαλος του σωστά εκπαιδευμένου ανθρώπου, λειτουργεί ενάντια σε μια απειλή, ως ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί.

Όταν ο Εκπαιδευτής γνωρίζει, το πως ο εγκέφαλος λύνει τα προβλήματα, μπορεί "εύκολα" να προσδιορίσει τι είδους εκπαίδευση είναι η καταλληλότερη για κάθε συγκεκριμένο σκοπό.

15658656 1161118630645792 918224357 o7ccc

Eρευνητές ψυχολογίας έχουν αποδείξει ότι ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί πολλαπλές στρατηγικές για να λύσει ένα πρόβλημα.

Οι κυριότερες είναι η δοκιμαστική, η αναπαραγωγική και η αναλογική.

Η πρώτη (δοκιμαστική) βασίζεται σε πολλές τυχαίες/δοκιμαστικές απαντήσεις μέχρι να βρεθεί η σωστή. Ολοι καταλαβαίνουν, πως στις περιπτώσεις αυτοάμυνας, κάτι τέτοιο δεν είναι λειτουργικό να χρησιμοποιηθεί.

Η δεύτερη (αναπαραγωγική) βασίζεται σε προηγούμενη εμπειρία που χρησιμοποιείται απευθείας για να λύσει ένα τρέχον πρόβλημα. Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σπάνιο στην υπόθεση άμυνας εναντίον σε μαχαίρι.

Η τρίτη (αναλογική) είναι η σύγκριση μεταξύ του τρέχοντος προβλήματος σε σχέση με κάποια προηγούμενη ανάλογη κατάσταση.

Υπάρχει μια σημαντική διάκριση μεταξύ αναπαραγωγικής και αναλογικής επίλυσης των προβλημάτων. Στην αναπαραγωγική επίλυση προβλημάτων, ο εγκέφαλος βρίσκει τη συμπεριφορά που έλυσε το ακριβές ίδιο πρόβλημα στο παρελθόν και ισχύει άμεσα. Στην αναλογική επίλυση προβλημάτων, βρίσκει τη λύση μέσω του πιο παρόμοιου προβλήματος που είναι αποθηκευμένα στη μνήμη του και την προσαρμόζει στην τρέχουσα.

Ετσι η δημιουργία των προτύπων και η κατανόηση των αρχών που ρυθμίζουν τις πιθανές απαντήσεις, αναπτύσσονται μέσω της σωστής και ρεαλιστικής εκπαίδευσης. Με αυτό τον τρόπο κατασκευάζονται πρότυπα, ώστε να αποθηκευτούν στην μακροπρόθεσμη μνήμη ως πρότυπα του παρελθόντος, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φυσική αντίδραση όπως και όταν χρειάζεται. Αυτό επιτυγχάνεται με γρήγορη πρόσβαση διότι εφαρμόζουν την αναγνώριση αντί της συνειδητής ανάλυσης.

Εδώ, τεράστιο ρόλο, παίζει η εκπαίδευση με ροή (συνεχόμενη κίνηση) ώστε να δημιουργεί φυσικά ανακλαστικά στις μεταβολές της μάχης.

Ετσι, δεδομένου ότι είναι αδύνατον να παραχθεί επαρκή εμπειρία, μεμονομένα σε κάθε γωνία ένταση και τρόπο επίθεσης, ο εγκέφαλος μαθαίνει να αντιμετωπίζει αυξητικά, ένα πρόβλημα που έχει ήδη λυθεί στο παρελθόν, όχι μόνο με την γνώση της εφαρμογής σωστής απάντησης αλλά και στην ικανότητα επαρκούς εκτέλεσης.

Αρα, η μεθοδολογία του τρόπου εκπαίδευσης, πρέπει να βασίζεται σε ρεαλιστική βάση επίθεσης, που προσφέρει μόνο η γνώση χρήσης του μαχαιριού.
Η κατανόηση των βασικών αρχών της μεθοδολογίας κατάρτισης χρήσης του μαχαιριού, μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο ως εργαλείο αξιολόγησης, όσο και ως εργαλείο μάθησης.

Οσο ο ασκούμενος γνωρίζει καλά, ολοένα και περισσότερο τη χρήση του μαχαιριού, τόσο πιο ρεαλισμό θα έχουν οι επιθέσεις του, και άρα ολοένα και πιο πραγματική θα είναι η γνώση της άοπλης αντιμετώπισής του και η εμπιστοσύνη στην εφαρμογή της. Ας είμαστε ειλικρινείς. ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ.

Αρα, στο συναισθηματικό επίπεδο, αυτό θα αυξήσει την αίσθηση της ανταπόκρισης-αποτελεσματικότητας και την αυτο-αποτελεσματικότητα, η οποία θα τροποποιήσει θετικά τη νοοτροπία τους για να επιλύσουν και για να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι όταν αντιμετωπίσουν μια απειλή με μαχαίρι, ή με αιχμηρό αντικείμενο.

Ένα ακόμα σημαντικό γεγονός, που πολλές σχολές αποφεύγουν, παρ' όλο που είναι απολύτως απαραίτητο, είναι ότι οι μαθητές θα πρέπει να συμβιβαστούν με τη σκληρή πραγματικότητα, πως κάποιες φορές η βία και η χρήση της, είναι η μόνη διαθέσιμη λύση για να παραμείνουν ασφαλείς.

Θα πρέπει να συμφιλιώσουν το γεγονός αυτό, με οποιεσδήποτε ηθικές, φιλοσοφικές, ακόμα και θρησκευτικές αξίες που μπορεί να κατέχουν. Πρέπει σταδιακά να έρθουν σε θέση να μπορούν να δώσουν στον εαυτό τους, ρητά και αστραπιαία την άδεια άσκησης βίας, εάν η ζωή τους ή η ζωή των συνανθρώπων τους βρίσκονται σε κίνδυνο.

Παρόλο που είναι αντίθετο με την αρχή, που πρεσβεύουν οι περισσότερες πολεμικές τέχνες στη φιλοσοφική πτυχή τους, που λέει πως δεν υπάρχει "πρώτο χέρι" (πρώτη επίθεση), δεν είναι λίγες οι φορές που είναι η απολύτως απαραίτητη και ενδεδειγμένη λύση, σε περιστατικό απειλής της σωματικής ακεραιότητας.

Αυτή η είσοδος της πρακτικής, στην εκπαίδευση του μαθητή, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο συναισθηματικό επίπεδο του, και είναι ισχυρό αντίδοτο στον φόβο. Δίνει την δυνατότητα να ξεπεραστούν σταδιακά, τα ψυχολογικά εμπόδια, ώστε να χρησιμοποιηθεί η βία αποτελεσματικά, όταν αυτό είναι απαραίτητο.

Οσο κι αν ακούγεται τραβηγμένο σε κάποιους, η διαχείριση της αποστροφής που προκαλεί η χρήση του μαχαιριού (ή αιχμηρού αντικειμένου) εναντίον κάποιου άλλου ατόμου, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αυτοάμυνας.

Απευθύνω, το εξής ερώτημα σε όσους πρεσβεύουν ή υποστηρίζουν κατηγορηματικά την αρχή του "άδειου χεριού", στις πολεμικές τέχνες.

Εάν την στιγμή που ο μαθητής δεχτεί επίθεση, κρατά στο χέρι του ένα κλειδί, μια πιστωτική κάρτα, ένα ποτήρι, το κινητό του, μια ομπρέλα, μια τσάντα ή κάποιο άλλο αντικείμενο, να τα χρησιμοποιήσει στην αυτοάμυνά του, ή να τα πετάξει και να προσπαθήσει να ανταποκριθεί άοπλος;

Αποτελεί χρέος του κάθε Εκπαιδευτή Αυτοάμυνας, να προετοιμάσει κατάλληλα τους μαθητές του για κάθε πιθανό στρεσογόνο παράγοντα ή κατάσταση που μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Δεν πρέπει να διαφεύγει της ανάλογης προσοχής, πως η εκπαίδευση στη χρήση του μαχαιριού, αναπτύσσει επίσης πολύ σημαντικές αμυντικές δεξιότητες με αυτό, και άρα και χωρίς αυτό!

Εν κατακλείδι, αυτό που είναι πολύ σημαντικό, είναι να αναπτυχθούν τουλάχιστον σε πρώτο βαθμό, οι θεμελιώδεις τεχνικές δεξιότητες, στο πως χρησιμοποιείται το μαχαίρι αποτελεσματικά, σε συνδυασμό με τις κατάλληλες γνωστικές και συμπεριφορικές αρχές που θα δώσουν στον μαθητή την δυνατότητα να εφαρμόσει αυτές τις δεξιότητες κάτω από πίεση. Δηλαδή την γνώση που επιτρέπει την διαχείριση του φόβου, που προκαλεί το μαχαίρι.

Οσοι επικεντρώνονται σε εκμάθηση τεχνικών, απομακρύνονται από την επιθυμητή έκβαση της μάχης, αλλά και από τους τρόπους να μειωθεί ο φόβος και το άγχος, συστατικά που σε αρκετές περιπτώσεις είναι ικανά από μόνα τους, στο να προκαλέσουν απεμπλοκή ή το σταμάτημα μιας απειλής.

Με την πάροδο του χρόνου, χρειάζεται η σταδιακή αύξηση της πολυπλοκότητας της χρήσης και της αντιμετώπισης, αλλά και του επιπέδου έντασης που εφαρμόζεται στην εκπαίδευση.

ΠΡΟΣΟΧΗ. Η ταχύτητα και η δύναμη στην εκτέλεση, χωρίς την απαραίτητη τεχνική βάση, τον σωστό χρονισμό και την ακρίβεια στην κίνηση, φέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, από το επιθυμητό. Η πολλή ένταση, πολύ νωρίς είναι ΕΠΙΖΗΜΙΑ για τον μαθητή.

Δώστε στον μαθητή, την κατάλληλη γνώση για να αντιμετωπίσει με επιτυχία τόσο τεχνικά, όσο και συναισθηματικά τον τομέα Αυτοάμυνα, και θα αυξηθεί η αυτό-αποτελεσματικότητά του, η εμπιστοσύνη στον εαυτό του, και τελικά η νοοτροπία του.

Master Μιχάλης Κοσσυβάκης,
Εκπαιδευτής ένοπλης και άοπλης μάχης, διεθνής εισηγητής

Στις 14 Ιανουαρίου 2017, ξεκινά η 25η σχολή Εκπαιδευτών FCS International. Μια σημαντική ευκαιρία για προχωρημένους ασκούμενους και Εκπαιδευτές κάθε τεχνοτροπίας, να αποκτήσουν ουσιαστική γνώση στην ένοπλη μάχη (μαχαίρι – ραβδί / μάχιμη χρήση και άοπλη αντιμετώπιση), αλλά και στην άοπλη μέσα από τις αρχές των Φιλιππινέζικων πολεμικών τεχνών που είναι ευρύτερα γνωστές ως "Arnis – Kali – Eskrima"

Πληροφορίες - προεγγραφές στο τηλ 211.21.36.521 και μέσω e-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Επισκευθείτε τον επίσημο ιστοχώρο του FCS International www.fmagreece.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaabbbbseg3hhj

aaabbhu6e